Voorstellen

Eerst en vooral wil ik mij even kort voorstellen.
Eline, 28 jaar (1988), getrouwd met Hilke (2014) en momenteel 27 weken zwanger van ons eerste kleintje (kunstigmatige inseminatie).





Begin 2014 onderging ik allerlei tests omdat er een vermoeden van autisme was bij mij. Sinds Hilke en ik gingen samenwonen en ik moest beginnen werken begonnen de problemen zich op te stapelen. Hilke had al veel ervaring in het werken met autisme en herkende veel van haar cliënten in mij.
Ik ben getest in de Triangel in Borsbeek, en uiteindelijk kwam er in maart ook effectief de diagnose ASS uit. Een opluchting? Een teleurstelling? Ik denk van beiden een beetje. Blij dat mijn gedragingen en problemen te kaderen zijn binnen de diagnose, maar toch in choque, te weten dat dit voor het leven is. Het enige dat hulpverleners kunnen zeggen is ‘je zal er mee moeten leren leven’. En nu na 3 jaar is dat proces nog altijd volop bezig. Het aanvaarden en verwerken van de diagnose is een proces dat bij mij heel traag vooruit gaat omdat ik lang heb moeten wachten op de juiste begeleiding. Ik heb verschillende instanties en hulpverleners geraadpleegd maar jammer genoeg is er véél te weinig kennis en ervaring over autisme bij vrouwen met een normale begaafdheid. Gelukkig vond ik nu in de zomer van 2016 een psychiater die er wel meer ervaring mee heeft. Daarnaast krijgen wij ook wekelijks thuisbegeleiding om wat bij te sturen waar nodig.

Ik schreef vorige jaren reeds een blogje in de moeilijke periode die ik ondervond na mijn studies. Maar nu voelde ik de nood om de nieuwe stap in ons leven, mama worden, in een nieuw blogje te steken. En ik wil ook proberen om veel te vertellen over mijn autisme. Allereerst wil ik dit doen om mensen uit mijn omgeving te laten binnen kijken in mijn leven. Wanneer ik hen in het dagelijkse leven tegen kom zien ze mijn autisme niet… Dat is een groot kenmerk bij ‘ons’, het wegsteken en proberen te passen binnen de verwachtingen van de maatschappij. 
Daarnaast is het mooi meegenomen als andere vrouwen met (een vermoeden van) ASS misschien wat herkenning vinden in deze blog en zich niet meer zo alleen en anders voelen, te weten dat er nog vrouwen/ mama’s zijn die een gelijkaardig leven lijden als dat van hun.