9 maanden hebben we er naar uit gekeken! 9 oktober 2018 zal nooit meer een ‘gewone’ dag zijn maar zal vanaf nu de verjaardag zijn van onze eerste zoon. Het klinkt nog altijd zo onwennig om te praten over een zoon, hem, zijn, … maar toch is het een wolkje!
Zoals ik het ook bij Fenne neerschreef wou ik ook dit bevallingsverhaal mee in mijn blog gieten.. Eigenlijk is het een heel gelijkaardig verhaal!
We gingen opnieuw binnen op maandagavond. We hadden al op voorhand gehoord dat de vroedvrouw die ons tijdens de bevalling van Fenne begeleidde de late had en dus nog een paar uurtjes op dienst zou zijn. We werden op onze verloskamer geïnstalleerd door een andere vroedvrouw maar na een half uurtje verscheen D. daar! Dat nam ergens toch wat angsten en stress weg, het leek weer wat vertrouwder aan te voelen. Jammer genoeg was haar shift wel gedaan voor de minder aangename onderzoeken en opstart van de inleiding begon. Maar haar opvolgster was gelukkig ook een heel lieve vroedvrouw. Een heel vrolijke vrouw die ook heel duidelijke uitleg gaf bij elke stap die gezet werd. Rond 21u kwam de assistent-gynaecoloog een vaginaal onderzoek te doen om wat in te schatten ‘hoe ver’ ik al stond. Tot onze verbazing en in vergelijking met Fenne had ik wel al een kleine 2 cm ontsluiting. Maar dat was nog te weinig om de tweede manier van inleiden (enkel tabletjes in plaats van ballonnetje met gel) te verkiezen. Het ging dus gewoon hetzelfde verlopen als bij Fenne.
Rond 21u40 werd dan het ballonnetje geplaatst en gel ingespoten om de baarmoederhals te laten verweken en dat brengt dan ook verdere ontsluiting op gang. Vergeleken met een spontane bevalling komen de weeën bij een inleiding blijkbaar veel sneller/ plotser/ heviger op. En dat was deze keer wel zwaarder als bij de vorige bevalling. Ik heb naar wat ik er nog van weet echt zielig aan mijn bed gehangen en gesmeekt om een epidurale verdoving. Ik wist wel op voorhand dat ik dit zou vragen omdat ik vorige keer ook wel vrij hevige pijn had ervaren maar nu was het duidelijk heviger. Ik voelde mij best zwak dat ik niet gewoon kon wachten tot ze de epidurale verdoving kwamen plaatsen, maar moest bellen om er wat vaart achter te laten zetten.
Om 22u30 kwam dan de held van de avond, de anesthesist. Hij gaf super goede en gedetailleerde info en er was enorm veel respect voor de pijn van de weeën. Ik mocht aangeven wanneer het even niet ging en kreeg dan even ademruimte. Maar ik heb eigenlijk gewoon doorgebeten zodat de verdoving zo snel mogelijk zijn werk kon doen. Een goed half uurtje later begon ik wel verlichting te voelen van de pijn. Ik kon weer wat op adem komen en zelfs wat korte stukjes slapen tussendoor.
Tussen 2 en 3u zou de vroedvrouw terug langs komen om nog eens te kijken hoe ver het stond. We hadden vroeger op de avond nog grappend gezegd dat ze gerust zoals vorige bevalling per ongeluk de vliezen wat vroeger mocht breken als gepland. Normaal wordt dat gedaan rond 6 à 7u, maar bij Fenne was dat rond 5u tijdens een onderzoek. Rond 2u30 was de vroedvrouw daar en bij onderzoek bleek dat het vlies al gebroken was! Blijkbaar lag ik daar dus al even in mijn eigen vruchtwater. Enkel rond het hoofdje zat nog een vlies mét vruchtwater. Als dat niet vanzelf verder knapte ging ze dat tegen 6u verder breken. Verder had ik intussen 4cm ontsluiting en werd het ballonnetje verwijderd. Daarna was het tot 6u gewoon rusten en afwachten hoe het verder verliep. Ik had in die tussentijd wel veel last van maagzuur bij elk slokje dat ik dronk. En ik was met momenten ook heel benauwd, ik denk tijdens de hevigere weeën.
Om 6u30 werd effectief dat laatste vlies nog verder gebroken, en op dat moment had ik 5cm ontsluiting. De baarmoederhals was zo goed als helemaal verweekt. Intussen was het wissel van de shift en ook de derde vroedvrouw die ons begeleidde was een superlieve jonge vrouw.
Op een goed anderhalf uur ging ik uiteindelijk naar een volledige ontsluiting en had ik veel meer druk onderaan. De gynaecoloog werd gebeld om tegen 8u35 aan het laatste sprintje te starten. Bij de eerste perswee kwam het hoofdje al tevoorschijn maar bleek er toch een knipje nodig te zijn bij de volgende, het was al lichtjes aan het scheuren. Bij de volgende perswee hielp de gynaecoloog met een kleine knip en daar was hij dan, onze kleine Hasse. Ik heb hem echt zien komen en mogen aanpakken van de gynaecoloog. Ik heb dit moment veel intenser beleefd als bij Fenne. Toen was ik wat overweldigd maar deze keer was ik mij veel bewuster van wat er ging gebeuren en heb ik er ook veel meer van genoten. Ik had nu ook veel minder schrik om hem aan te raken terwijl ik dat bij Fenne amper durfde.
De momenten nadien hebben we wat alleen doorgebracht. Het was zowel op verloskunde als op materniteit heel erg druk. Gelukkig konden we zelf wel wat ‘aan de slag’ met de borstvoeding en verzorging. We hebben direct wasbare luiertjes gebruikt. De rekkers hiervan spannen wel vrij fel dus we moeten ze zo miniem mogelijk doen spannen omdat anders zijn beentjes wat paarser kleuren.
Bij elke luierwissel experimenteren we ook al wat met bzc (babyzindelijkheidscommunicatie, daar blog ik op een andere keer nog wel eens wat meer over). Komt er op neer dat hij al pipi en kaka op het potje gedaan heeft.
Onze eerste borstvoedingservaringen waren ook al super. Hij hapt met wat hulp goed aan, en heeft een goede zuigkracht. Hij drinkt ongeveer op de 2 uur en lijkt tevreden en voldaan met dat ‘voedingsschema’ voorlopig.
Tegen de avond was het dan tijd voor ons eerste nachtje samen. Hasse lag de hele nacht bij mij in bed. Uiteraard op een verantwoorde manier in de maternale houding die helemaal veilig is en geen extra kansen geeft op weigendood of andere gevaren.
Oh ja wat nog wel leuk is, zowel de vroedvrouw van de late als de nachtshift kenden wij nog van onze bevalling van Fenne, en zij kenden ons ook nog! Dat gaf toch ook weer een gevoel van thuiskomen!
mama-ee 