Ik voel de nood om een blogje te schrijven. Al heb ik hier jammer genoeg weer faalangst voor. Ik las onlangs ergens dat mensen een blog over ‘persoonlijke miserie’ niet graag lezen. En toen dacht ik even: ‘dan heb ik echt een rolslechte blog’. Meteen schieten herinneringen uit mijn tienerjaren door mijn hoofd. In gedachten zie ik iedereen mij nastaren, fluisteren in elkaars oren terwijl ze overduidelijk tegelijkertijd ook naar mij wijzen. Vanbinnen kan ik dus alleen maar wenen. Vanbuiten doe ik alsof ik niets merk en mij helemaal oké voel.
En dat doe ik al jaren. In mijn middelbare school-carrière is dat wat mijn medeleerlingen mij hebben geleerd. Doen alsof er niets aan de hand is, doen alsof je je helemaal goed voelt, maar vanbinnen is alles 1 grote puinhoop.
Lange tijd kan ik dat volhouden, maar eens de winter er aan komt is het heel moeilijk vol te houden. Zeker als er dan nog wat extra druppels in die emmer terechtkomen. En helaas is die emmer nu dus opnieuw overgelopen. Wat maakt dat ik opnieuw op zoek moet en ben naar manieren om er weer iets aan te doen. Ik denk dat dit al de 3e of 4e keer is op een 5-tal jaar dat ik deze ‘stap’ probeer te zetten. Ik ga op zoek naar de juiste hulpverleners e.d. die mij hierdoor kunnen helpen. De vorige keren gaf ik op als het te moeilijk werd. Deze keer hoop ik dat ik kan doorbijten.
Tot vandaag lukt dat redelijk. Wekelijks ga ik naar een psychologe. Met heel veel angsten, maar ik ben enorm fier dat ik nog geen enkele afspraak annuleerde. De sessies kunnen heel zwaar zijn, maar ik ben toch elk ekeer blij dat ik gegaan ben, en dat ik voelde dat het iéts met me deed. Het zijn maar minieme dingen die ik nog niet in woorden kan uitdrukken. Maar ik voel dat er al een motivatie komt om vol te houden.
Verder in detail treden over wat mij allemaal dwars zit lukt mij niet. Enerzijds kan ik het niet structureren, anderzijds durf ik er niet té open over zijn door alle angsten uit het verleden. Ik kan intussen wel bij een paar mensen voorzichtig dingen kwijt. Ik merk dat er toch nog mensen zijn die het vertrouwen waard zijn. Want ook dat is een groot probleem sinds mijn jeugdjaren. Ik durf niemand nog te vertrouwen. Enkele keren deed ik toch een poging in de voorbije 5 jaar, maar opnieuw.. gefaald! Nu na enkele jaren probeer ik toch weer dat stapje te zetten. Opnieuw kleine stapjes, maar ze geven mij toch een goed gevoel. Dus weer een kleine overwinning.
En zo hoop ik de volgende maanden nog stapje per stapje wat verder te geraken, stapje per stapje stukjes van die dikke muur rond mij af te breken. Al zal dit echt een proces van véél maanden zijn. Ik voel me nu na een kleine twee maanden therapie al vaak twijfelen tussen de muur opnieuw opbouwen of er toch weer een stuk van af te breken. Die twijfels zullen waarschijnlijk vaak opduiken. Maar ik hoop zo dat ik de moed blijf vinden om verder te werken aan een mooiere toekomst… Ik probeer er een voornemen van te maken voor het nieuwe jaar…
mama-ee 