Je hoort het wel eens zeggen. Mama’s hebben superpowers. ‘Tuurlijk’ dacht ik dan als ik het las. Maar nu na 4 maanden begin ik toch te geloven dat er iets van waar is.
Ik kon het allemaal niet echt aan voor en tijdens de zwangerschap. Tijdens de zwangerschap werd ik meerdere keren verwittigd en geconfronteerd met de werkelijkheid. Ik zou alleen voor F. moeten zorgen, H. zou terug moeten gaan werken. Ik moet haar dus verzorgen én voeden overdag. Ik begon meer en meer te twijfelen. Hoe moet ik dat in godsnaam klaar spelen? Maar ik kon mij er niets bij voorstellen. Ik kon mij niet voorbereiden want ik wist niet waar te beginnen.
Maar F. werd geboren en er bleek toch iets los te komen in mezelf. Ik ben gewoon een ander mens geworden, ik ben echt werkelijk getransformeerd.. in een mama! Met superpowers!
Wat voel je dan? Hoe voelen die superpowers? Wel.. ik probeer het uit te leggen! Plots kan je dingen aan die je nooit aan gedurfd hebt, of dingen die je in het verleden gewoon simpelweg nooit lukten.
Ik illustreer even aan de hand van wat voorbeeldjes. Ik draai mee in onze vzw die kindjes opvangt in vakanties en weekends. We deden dit altijd samen, H. en ik. Met af en toe wat extra hulp van mijn zus, mama of vriendinnen. Maar nu vond H. sneller als voorzien een nieuwe job en kon deze uiteraard niet laten schieten. Gevolg: de vzw komt volledig op mijn schouders terecht tijdens H. haar werk uren, en zus, mama en vriendinnen werken ook fulltime.
Ok, geen twijfel mogelijk, ik moet dit alleen doen! Ik krijg het niet over mijn hart om de ouders te laten weten dat hun kind niet kan komen logeren en daarbij dus als gevolg dat hun eigen vakantieplannen het water in vallen. Een van de logeerkindjes is intussen ongeveer 14 jaar, en haar gezinnetje wou voor één keer eens een poging doen om zonder zorgen op vakantie te gaan. De zorg van deze speciale kindjes weegt immers enorm door op hun gezinnen. Ondanks ze hun kind enorm graag zien moeten ook zij hun batterijtjes eens even zonder zorgen kunnen opladen en eens volledig kunnen genieten van elkaar. Ik kon het dus niet maken om hen ‘in de steek te laten’.
Dus, wat doet zich voor? Zware crisissen (kinderen met gedragsproblemen gooien zich op de grond, doen andere kinderen pijn, slopen je interieur, doen hun behoefte zomaar op de grond ondanks ze zindelijk zijn, …) doen zich voor, en wonder boven wonder kan ik ze een voor een hanteren ‘like a pro’. Hoe ik dat doe? Vooral geduldig zijn en ‘correct’ handelen. Ik ken de kindjes door en door, en door mijn autisme (vermoed ik toch) heb ik toch wel een speciale band met hen. Ik praat op hen in op hun niveau, ik kan hun gedachten meestal weer keren in iets positiefs, … en zo ben ik intussen al in week 3. Elke werkdag zorg ik voor F. die net 4 maanden is plus telkens nog eens 2 intensief aandacht vragende kinderen met mentale beperking en vaak bijkomende gedragsproblemen, epilepsie, … .
Concreter kan ik het niet illustreren, maar ik kan je garanderen.. Met een beetje zelfvertrouwen en het besef dat je de tijd niet kan stoppen of terugdraaien, kan je als mama echt wel veel aan. Vraag op tijd wat hulp en ga op tijd eens zagen en klagen bij iemand die daarvoor open staat, en het komt echt wel goed!
mama-ee 